Eerste solo zeiltocht, dag 1/6

Nou, daar zit ik dan. In het bootje onder de dektent. Nog een beetje hyper van m'n vuurdoop als solozeiler. Wat een avontuur! En wat ben ik blij dat het eerste zeiltochtje goed is verlopen.

Al jaren wilde ik in staat zijn zelfstandig te zeilen. Waarom? Om iets te verwezelijken wat ik als kind zelf heb gemist. Sinds m'n allereerste zeilweek in de 4e klas van de HAVO wist ik dat ik wilde zeilen. Iedere kans om met iemand mee te mogen zeilen greep ik altijd aan. Jaren geleden ben ik met m'n vader naar een Meccano tentoonstelling in Hoorn geweest. Na die tijd liepen we nog een blokje om omdat het nog te vroeg was om ergens te gaan eten en toevallig kwamen we in de jachthaven terecht. Daar vertelde ik mijn vader dat ik me heilig had voorgenomen ooit te leren zeilen en tot mijn verbazing vertelde hij toen dat hij dat ook altijd gewild had!

Nou is er niet beplaad zeilwater in de buurt van Oldenzaal en liet zijn drukke bestaan als medisch specialist in een streekziekenhuis het ook niet toe om daar iets mee te doen maar ik was erg verrast dat we zo'n raakvlak bleken te hebben.

Niet lang daarna hebben we samen met m'n zus Sanneke met z'n drieën een Valk met instructrice gehuurd bij zeilboerderij Rufus. Deze twee dagen horen bij mijn beste herinneringen aan mijn ondertussen overleden vader. Toen ik net de datum in de titel opschreef (nee, ik heb geen laptop bij me, ik schrijf dit gewoon met pen in een kladblok en type het later thuis wel over) viel het me op dat dit toevallig de geboortedag van mijn vader is. Hij zou nu 80 zijn geworden. In die dagen heb ik ook één van de mooiste foto's van mijn vader gemaakt waaraan je kunt zien hoe intens hij zat te genieten.

Voor nu genoeg over mijn vader en terug naar de reden waarom ik dit wil. Eigenlijk is het ook niet één reden maar meerdere maar het is mij zelf niet zo duidelijk welke de belangrijkste is. Ik wil dit voor mijn kinderen maar ook voor mijzelf. Ik wil dat mijn twee jongens wél kunnen zeilen met hun vader wanneer ze dat willen, in ieder geval dat ze de keuze hebben. De eerste ervaring met Thijs, een paar weken geleden, was in ieder geval geweldig!

Daarnaast is dit een droom die ik wil verwezelijken. Het lijkt mij helemaal geweldig om met een niet te grote zeilboot in Nederland maar in de toekomst ook naar Scandinavië, Engeland, de Europese kust of de Middelandse Zee te varen. Niet zoals Bart Boosman, een dorpsgenoot, die in z'n ééntje naar Amerika wil zeilen en dan liefst ook nog zo snel mogelijk maar juist rustig van haventje naar haventje met mooi zeilweer om dan de omgeving te verkennen met de rugzak of met openbaar vervoer. Eigenlijk als een soort camper maar dan over het water.

Systematisch en analytisch zoals ik ben weet ik dat ik dan bij het begin moet beginnen. Twee jaar geleden heb ik al m'n CWO 2 diploma gehaald bij een zeilschool bij Lelystad maar of ik die echt verdiende was de vraag. Ervaring heb ik nodig, ervaring met zeilen, met navigeren, met de vaarregels, met bruggen en sluizen en alle andere zaken die met zeilen te maken hebben.

Gelukkig heb ik de afgelopen twee jaar veel van Thomas Kropmans geleerd maar op een bepaald moment moet je de stap zetten om zelfstandig te gaan zeilen anders blijf je teveel leunen op de ervaring van iemand anders. En dat is wat ik nu doe. Van zondag tot en met vrijdag heb ik een Polyvak bij zeilboerderij Rufus gehuurd om eindelijk die stap te zetten.

De afgelopen week nam de spanning met de dag toe en vanochtend in de auto naar Joure vroeg ik me af waarom ik mezelf dit aandoe. Nu, na de eerste zeiltocht, is dat gevoel gelukkig een stuk minder omdat het eigenlijk best goed ging. De afgelopen week waren de weersvoorspellingen behoorlijk goed maar naarmate vandaag dichter bij kwam werden de verwachtingen steeds een beetje minder. Vanochtend werd onweer voorspeld en een windkracht 4 tot 5. Dat is vrij pittig voor een eerste zeiltocht in je eentje in een onbekende boot maar uiteindelijk viel het me toch nog mee.

Ik was op tijd vertrokken zodat ik vóór 10.00 uur al bij Rufus was. Daar heb ik met Anniek de werking van het gasveer voor het eenvoudig strijken van de mast, de buitenboordmotor, het hijsen van de zeilen en het steken van een rif doorgenomen. Gisteren vroeg ik me bij het inpakken af of alles wel in de boot zou passen maar dat was geen enkel probleem. Zo'n valk heeft vóór en achter een behoorlijke bergruimte. Nadat alles was ingeladen was het tijd voor een kop koffie met appelgebak.

Ondertussen mijn plannen voor vandaag besproken met een aardige jongen die daar werkt. Ik wilde vandaag eerste naar een rustig meer om een aantal handelingen te oefenen. Gezien de wind viel de keuze op de Goaiingarypster Puollen. En voor de overnachting werd me een plekje in de Gudzekop Frijgersleat geadviseerd. Na de koffie de boot helemaal klaargemaakt en de geleende zeilbroek van Jurrien aangetrokken (nog bedankt! echt onmisbaar).

Bij het bepalen van het rif (de wind was nogal vlagerig) heb ik het advies van Thomas ter harte genomen: bij twijfel altijd een rif steken! Ik twijfelde tussen 1 of 2 riffen dus dat werden er 2 en een stormfok. Een uitstekend advies bleek later! En toen kon ik het moment van vertrekken echt niet langer uitstellen. Met bibberende kniën om half één de motor gestart en heel voorzichtig de haven uitgevaren. Op de Noarder Alde Wei tot de aanlegsteiger valk voor de Goaiingarypster Puollen op de motor gevaren. Daar zeilen omhoog en pal voor de wind de Goaiingarypster Puollen opgezeild. Blij dat ik was met m'n 2 rifjes en stormfokje want ik vloog over het water!

Ik had meer oefening in gedachten maar vanwege de wind en de af en toe pittige regen heb ik me beperkt tot het laveren. En dat ging beter dan ik verwacht had. Je hebt toch wel voldoende tijd om de ene fokkeschoot los te gooien en de ander aan te trekken. Perfect zal het niet geweest zijn maar dat zal mee een zorg zijn. Het lukt in ieder geval in m'n eentje. Waar je vooral op moet letten is dat je na het overstag gaan de losgegooide fokkeschoot weer klem zet in de kikkers zodat je deze snel kunt aantrekken bij de volgende keer dat je overstag gaat. Al oefenend heb ik een paar rondjes gemaakt op de Goaiingarypster Puollen en omdat het weer steeds slechter werd besloot ik al vast een kijkje te nemen bij de mogelijke overnachtingsplek in Gudzekop Frijgersleat. Dat bleek toch een erg onbeschut plekje te zijn en daarom besloot ik door te varen naar de Langturte Puol. Op de kaart had ik daar een plekje gezien die mooi in de luwte lag. Het weer was ondertussen zo slecht geworden en ik zó nat en al een beetje koud dat ik besloot om daar alvast aan te leggen ondanks dat het pas drie uur was. Omdat het maar doorging met regenen heb ik de dektent over de giek uitgerold en ben er lekker onder gekropen met een dweil om alles weer een beetje droog te krijgen.

Natuurlijk klaarde het na een uurtje weer op maar ik vond het genoeg voor vandaag. Ik was allang blij dat alles zonder grote problemen gelukt was, inclusief zeilen strijken midden op dit kleine meertje bij harde wind, en had niet de moed en energie om voor 1 of 2 uurtjes zeilen alles weer klaar te maken. Bovendien had ik net de boot een beetje droog. Nog genoeg zeildagen voor de boeg! Onder het genot van een palmpje heb ik dit geschreven met tussen de buien door een fantastisch uitzicht door de openingen in de dektent op het Friese Merenlandschap. Omdat je vlak boven de waterspiegel zit zie je alles vanuit een kikvorsperspectief. In de verte een (bruine?) kiekendief en vlak voor de boot meerkoetjes. Geweldig! Tijd om iets te eten klaar te maken.

Ondanks dat de accu van de PDA veel te snel leeg is kon ik het toch niet laten Marjo even te bellen. Zij weet maar al te goed hoe ik zowel uitzag naar als opzag tegen deze week.

Het is nu acht uur en het begint al een beetje te schemeren. Het restje couscous uit de vriezer is soldaat gemaakt en met een bakje koffie en een zacht muziekje uit de wereldontvanger zit ik te genieten van het uitzicht. Je moet je het volgende voorstellen: de boot ligt langs de aanlegsteiger en over de giek hangt een tentdoek. Over de lengte van de kuip kan aan beide kanten het tentdoek open geslagen worden. Aan de kant van de steiger zit het doek bijna dicht en daar zit ik met mijn rug tegen de kuiprand. Ik kijk dus door een soort raam uit over het meer met m'n kont net boven de waterspiegel. Aan de rechtterzijde zie ik steeds een paartje torenvalken en net kwam de kiekendief vlak over het water voorbij vliegen. Nu en dan valt er een buitje. Ik had me dit niet letterlijk zo voorgesteld maar het voldoet ruimschoots aan de verwachtingen! Wel hoop ik dat ik ook een paar droge dagen krijg.

Ik ontving een uurtje geleden het bericht van m'n zus dat mijn moeder weer een hartritmestoornis heeft gehad en gedefibrileerd moest worden. Ik heb met haar te doen. Kennelijk heeft ze het emotioneel toch erg moeilijk op zo'n dag. Gelukkig waren m'n broers en zus vandaag bij haar op bezoek waardoor ze veel steun kreeg. Ik voel me een beetje schuldig dat ik er niet voor haar ben.